همین الانشم دیره...

میدونی یه جا خوندم نوشته بود که جدایی همیشه پروسه دردناکیه، زمانبره و پررنجه! هرچی مدت باهم بودن، تعداد خاطره ها زیادتر باشه، به همون اندازه باید درد بکشی. درست مثِ یه اعتیاده. هرچی مدت زمان مصرفِ مواد مخدرت زیادتر باشه؛ به همون ترتیب میزان درد کشیدنت بیشتره. سختی بیشتری برای پاک شدن باید تحمل کنی. جدایی با این همه رنجی که گفتم یه وقتایی از هرموقع دیگه واجب تره. مهم نیست قراره دیگه هیچ وقت یه همچین حسی رو تجربه کنی یا نه. مهم نیست که تا چن وقتِ احتمالاً طولانی دهنت قراره صاف شه. مهم نیس که تا مدتها بازم صددرصد طولانی قراره از عالم و آدم بدت بیاد و پاچه ی هرکی میاد طرفتو بگیری. مطمئن باش می ارزه به این که نفهمی روزا چطوری میگذره و شبا با بغض بخوابی و صبح ها با بالش خیس از خواب بیدار شی. مهم نیس بهت قول میدم ارزشش رو داره اگه بی اشتها شی، وزن از دست بدی، تو خیابون با دیدن یه پیراهن مشابه، یه بوی عطر آشنا دست و دلت بلرزه، پات سست شه میخ شی به زمین. ارزش داره حس کنی داری از دست میری. مهم نیس اگه وسط جمع صمیمی ترین آدما، همونایی که همیشه بهت خوش میگذره احساسِ غریبی کنی. هیچ کدوم اینا اهمیت نداره اگه قراره حالت خوب شه. اگه قراره از یه رابطه سمی نجات بدی خودتو. میدونی چرا؟ چون ارزششو داره از دست یه رابطه یه طرفه فرار کنی. چون تو لایق دوست داشتنی. لایق اینی که دست و دلشون برات بلرزه. لایق اینی که لحظه لحظه هارو دنبال کنن برای یه ثانیه با تو بودن. لیاقتشو داری. میفهمی چی میگم؟ تو لایق اینی که برات ساعتها زیر بارون وایسن چشم انتظارت. ساعتها تو ترافیک بمونن واسه دیدنت. میدونی تو ارزششو داری که بهت بها بدن قدر بودنتو بدونن. شکرگذارِ بودنت باشن. داشتنت که به کنار. میدونی هرچی زودتر عجله کنی زودتر این درد و رنج رو پشت سر میزاری. زودتر خلاص میشی. زودتر میتونی به چیزی که لایقشی برسی. به این فکر کن اگه تونستی یه آدم اشتباه رو انقد دوس داشته باشی، آدمِ درستشو چقدر بیشتر میتونی دوست داشته باشی. نزار توروخدا نزار یه آدمِ اشتباه تو رو به این درجه برسونه که تو لایق هر رفتاری هستی. دل بِکن و خودتو نجات بده. همیشه نبخش همیشه نمون که برن دوراشونو بزنن و هرموقع دیدن اِاِ دیدی خر تر از اون نبود؟ بریم دوباره بهش یه سری بزنیم. اون که همیشه هس. بسه! تا اینجا بودی. باشه! خوبه! بسه! دیگه اون خره نباش. دیگه اون احمقِ همیشگی نباش. مهم تر از خودت تو دنیا نیس. مطمئن باش هیچ کس تو این دنیا به تو و نجات دادنت و گودالی که توش افتادی فکر نمیکنه. خودت دس به کار شو. خودت، خودتو نجات بده. 1 1 دیر نیس. گدایی کردن که همیشه مالی نیس. انقدر چیزی که بقیه له له میزنن تا بهت بدن رو از اونی که قدرتو نمیدونه گدایی نکن. مهم نیس. شب صبح میشه. روزا میگذرن و حالت دوباره خوب میشه. لبات دوباره میخندن. میتونی رو پاهات وایسی. دنیا رو دوباره قشنگ میبینی. صبور باش. کی دیده شب بمونه؟ کدوم زخمی رو دیدی خوب نشه؟ شاید جاش بمونه ولی خونریزیش قطع میشه. کدوم دردی رو دیدی که کمرنگ نشه؟ میشه! حتی سخت ترین دردها ، بزرگ ترین رنج ها هم کمرنگ میشه! درست مثِ خاکی که سرد میشه. صبور باش. زمین گرده. مطمئن باش اونی که زدتت زمین! همون! اره دقیقا همون محتاج گرفتن دستات میشه برای اینکه بتونه بلند بشه. صبور باش. تو شاید فراموش کنی. خدا که فراموش نمیکنه. خدا بزرگه.